قیمت اینترنت خانگی امارات در برابر ایران؛ ماهی چقدر می‌دن و چی تحویل می‌گیرن

استارلینک از اسفند پارسال توی امارات راه افتاده. این مقاله قرار نیست بگه چطور بگیریش، چون توی ایران نه مجوز داره نه سرویس می‌ده. قرار اینه یه چیز دیگه رو نشون بده: اون‌ور خلیج فارس، بابت اینترنت چقدر می‌دن و چی تحویل می‌گیرن.

اول عددهای امارات

اشتراک خانگی استارلینک ماهی ۳۰۰ درهمه، حجمش نامحدوده، و خود دیش یک‌بار ۱٬۴۶۵ درهم. با نرخ امروز می‌شه حدود ۱۷٫۲ میلیون تومن در ماه و ۸۴ میلیون تومن برای دیش.

فقط حواست باشه استارلینک اونجا هم ارزون‌ترین گزینه نیست. اینترنت ۵G خانگی du و اتصالات ماهی ۲۲۹ درهمه، نامحدود، مودمش هم مجانی. یعنی حتی توی دبی، استارلینک وقتی جواب می‌ده که فیبر و آنتن ۵G هیچ‌کدوم نرسیده باشن.

حالا حساب ایران

توی ایران اینترنت رو با گیگ می‌خری، نه با ماه. امسال هر گیگ فیبر بین ۲ تا ۳٫۳ هزار تومن درمیاد؛ پیشگامان ارزون‌ترینه با حدود ۲ هزار، مخابرات حدود ۲٫۸ و صبانت گرون‌ترین با ۳٫۳. پارسال همین گیگ حدود هزار تومن بود، یعنی امسال دو تا سه برابر شده.

پس یه بسته‌ی ۲۰۰ گیگی ماهانه بین ۴۰۰ تا ۶۶۰ هزار تومن آب می‌خوره. ترافیک بین‌الملل هم جدا حساب می‌شه؛ توی شاتل هر گیگ بین‌الملل حدود ۲٫۷ برابر داخلی حساب می‌شه.

اون پولی که توی قبض نیست

اینجا همون جاییه که مقایسه‌ی ساده‌ی قیمت جواب نمی‌ده.

بعد از اینکه پول اینترنت رو دادی، باید یه پول دیگه هم بدی که بهش برسی. فیلترشکن ماهی ۸۰ تا ۱۵۰ هزار تومن، بسته به فروشنده و تعداد دستگاه. یعنی روی یه بسته‌ی ۵۰۰ هزار تومنی، بین ۱۶ تا ۳۰ درصد پول اضافه می‌دی که چیزی رو باز کنی که خودت قبلاً خریدیش.

و این رقم اصلاً ثابت نیست. فیلترشکن نرخ مصوب نداره و هر فروشنده هرچی دلش بخواد می‌گیره. فروردین امسال، بعد از ۴۴ روز قطعی اینترنت بین‌الملل، قیمت اشتراک‌ها تا ۳ میلیون تومن هم رفت. چیزی که ۱۵۰ هزار تومن بود، یه‌شبه شد بیست برابر.

این مهم‌ترین تفاوته و ربطی به گرون و ارزون نداره. ۳۰۰ درهم، ماه بعد هم ۳۰۰ درهمه.

پس دبی بیست برابر گرون‌تره؟

اگه ۱۷٫۲ میلیون رو بذاری کنار ۵۰۰ هزار تومن، آره. ولی این مقایسه ناقصه، چون داری «نامحدود» رو با «۲۰۰ گیگ» می‌سنجی.

بذار درست حساب کنیم. با گیگی ۲٫۸ هزار تومن:

• ۲۰۰ گیگ در ماه، حدود ۵۶۰ هزار تومن
• ۱ ترابایت در ماه، حدود ۲٫۸ میلیون تومن
• ۲ ترابایت در ماه، حدود ۵٫۶ میلیون تومن

یه خونه که چند نفر آدم داره و ۴K نگاه می‌کنه، راحت ماهی ۱ تا ۲ ترابایت می‌ره. یعنی هرچی مصرفت بالاتر بره، فاصله کمتر می‌شه. اون بیست برابر مال کسیه که کم مصرف می‌کنه؛ برای یه خانواده‌ی پرمصرف حدود سه برابره.

و یه چیزی که اصلاً نمی‌شه خرید: توی ایران ۵ ترابایت در ماه رو با هیچ قیمتی روی اینترنت خانگی معمولی بهت نمی‌دن. مسئله فقط پول نیست.

چیزی که واقعاً فرق می‌کنه

سه تا چیز، و هیچ‌کدوم ربطی به سرعت ندارن:

• حجم. اونجا نامحدوده. اینجا سر ماه تموم می‌شه و باید بسازی یا بخری.
• فیلترشکن. اونجا اصلاً چنین خطی توی خرج خونه نیست.
• اینکه بدونی ماه بعد چقدر می‌شه. اونجا می‌دونی. اینجا یه قطعی چهل‌وچهار روزه می‌تونه همه‌چیز رو بیست برابر کنه.

سرعت رو عمداً آخر گذاشتم. استارلینک می‌گه «بالای ۴۰۰ مگابیت» و خودش هم نوشته این سقفه نه تضمین، و ساعت شلوغی می‌افته. فیبر ایران هم روی کاغذ عدد بزرگ می‌ده. سرعت مشکل اصلی نیست؛ حجم و دسترسی هستن.

نظر من

من مقایسه‌ی قیمت خشک رو دوست ندارم، چون معمولاً چیزی رو ثابت می‌کنه که از اول می‌خواستی ثابت کنی.

چیزی که این عددها نشون می‌دن اینه که توی امارات اینترنت یه قبض ساده‌ست: یه رقم، هر ماه همون رقم، بدون خط دوم. توی ایران یه پروژه‌ست: حجم بخر، حواست به بین‌الملل باشه، فیلترشکن تمدید کن، و امیدوار باش قطع نشه.

اگه داری بین موندن و رفتن حساب‌وکتاب می‌کنی، این یکی از اون خرج‌هاییه که معمولاً حسابش نمی‌کنن و باید بکنن.

عکس جلد از Ka23 13، با مجوز CC BY 4.0، از ویکی‌مدیا کامنز.